Εχουμε πολλά που μας μαυρίζουν την ψυχή σε αυτή τη ρημάδα τη χώρα, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Επομένως όταν μας προκύπτει κάτι που μας κάνει να νιώθουμε ευφορία και να βγάζουμε από μέσα μας την κρυμμένη παιδικότητα, καλό είναι να μην το προσπερνάμε. Αυτό το κάτι, τουλάχιστον στη δική μου οπτική που ο αθλητισμός είναι κομμάτι της (επαγγελματικής) καθημερινότητάς μου, συνδέεται με δύο ονόματα που το Σαββατοκύριακο ήταν στην επικαιρότητα για διαφορετικό λόγο: Τεντόγλου και Κωνσταντέλιας.
Ο πρώτος ο κορυφαίος παγκοσμίως στο άλμα εις μήκος, ο δεύτερος ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα και εκτός συνόρων στο πιο δημοφιλές ομαδικό άθλημα, το ποδόσφαιρο. Αν ήταν μόνο αυτή η ταμπέλα που θα κολλούσε δίπλα στα ονόματά τους, δεν θα είχαμε λόγο να αφιερώσουμε ένα άρθρο σε αυτή εδώ τη γωνιά της εφημερίδας. Κορυφαίοι αθλητές και ταλέντα υπάρχουν πολλοί. Οι δυο τους όμως έχουν κάτι μοναδικό.
Συνδυάζουν επιδόσεις με γνήσια χαρά που πηγάζει από τα εσώψυχά τους. Αγωνίζονται σε υψηλό και άκρως ανταγωνιστικό επίπεδο στα αθλήματά τους και όμως «τυλίγουν» τις επιδόσεις τους με χαμόγελο και μια πηγαία απόλαυση που παραπέμπει σε μικρά παιδιά στις αλάνες. Οταν βλέπεις τον Τεντόγλου να ζει τις προσπάθειες ανταγωνιστών του, όταν ο «Ντέλιας» μετά από έναν ωραίο συνδυασμό «ψάχνει» τον Βραζιλιάνο Τάισον (άλλος παικταράς που δεν λέει να μεγαλώσει) στο τερέν για να πανηγυρίσουν σαν… δεκάχρονοι, καταλαβαίνεις γιατί λατρεύονται από τα μικρά παιδιά. Δεν υπάρχει πιτσιρίκι στην Ελλάδα που δεν παθιάζεται όταν βλέπει τους Τεντόγλου και Κωνσταντέλια.
Εμπνέονται από την αγάπη τους γι’ αυτό που κάνουν και βλέπουν πόσο τους ανταμείβει το άθλημά τους γι’ αυτό. Πόσο πολύτιμο άραγε είναι αυτό το μάθημα ζωής για τα παιδιά μας; Μίλτο και Γιάννη, σας ευχαριστούμε.

Πηγή : ΕΦ.ΣΥΝ.