Με άρθρο του στην σημερινή «Ελευθερία» (18/08/12) και με τον τίτλο «ΙΝΤΕΡΝΕΤ: Εργαλείο ή απειλή;» ο φοιτητής Βασίλης Νάνης, αναφέρεται στο «φαινόμενο εθισμού» κυρίως των νέων στο διαδίκτυο, (ολόκληρο το άρθρο παρακάτω) με αναφορά σε έρευνα Μονάδας Εφηβικής Υγείας. Φυσικά και δεν αμφισβητώ τις έρευνες των ειδικών, ούτε θέλω, ούτε μπορώ να τις κρίνω ως μη ειδικός.
Εγώ από τη μεριά μου σαν απλός χρήστης του διαδικτύου από τότε που «γεννήθηκε» στην Ελλάδα, έχω να κάνω τις παρακάτω επισημάνσεις και παρατηρήσεις :
1.       Συνήθως στις έρευνες που κατά καιρούς βλέπουν το φως τις δημοσιότητας κυρίως στην τηλεόραση και τα έντυπα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, δεν υπάρχουν ερωτήσεις για τον τρόπο χρήσης του διαδικτύου. Τι θέλω να πω. Ένα άνθρωπος διαβάζει καθημερινά μία ή δύο έντυπες εφημερίδες και αφιερώνει για αυτό π.χ. δύο ώρες ανάγνωσης. Όταν ένας χρήστης του ιντερνέτ κάνει ακριβώς το ίδιο, διαβάζει τις ίδιες εφημερίδες ή και άλλες μέσω του υπολογιστή του είναι εθισμένος; Όχι βέβαια. Όταν διαβάζει μέσω ιντερνέτ, ένα βιβλίο, ή βλέπει μια ταινία, ένα βίντεο-κλιπ  ή ακούει μουσική είναι εθισμένος; Και πάλι λέω, όχι βέβαια…
2.       Δεν υπάρχουν επίσης, ερωτήσεις του τύπου : Πότε, πως και από ποιόν έμαθες να χειρίζεσαι το διαδίκτυο; Γιατί άλλο είναι να δίνεις  πρόσβαση σε ένα παιδί «για να φύγει μέσα από τα πόδια σου» και μάλιστα κυρίως με εθιστικά παιχνίδια, άλλο να μιλάς σε ένα παιδί για το ιντερνέτ σαν απαγορευμένο είδος, άλλο να ελέγχεις την πρόσβαση και άλλο να διδάσκεις σε ένα παιδί την όλη λογική του με τους κινδύνους, τις γνώσεις, την ασφαλή πρόσβαση κ.λ.π.
3.       Σαν γονείς που αγαπάμε τα παιδιά μας και θέλαμε το καλό τους, τα μεγαλώσαμε, έχοντας έναν υπολογιστή στο δωμάτιό τους από νηπιακή ηλικία και κάνοντας χρήση του ιντερνέτ με διακριτικό έλεγχο αλλά και προσανατολισμό ως προς τη χρήση του. Μετά από είκοσι πέντε και πλέον χρόνια, τα παιδιά μας, μόνο εθισμένα στο διαδίκτυο δεν θα τα έλεγα. Υπάρχουν βέβαια και παραδείγματα όπου γονείς απαγόρευαν στα παιδιά τους τη χρήση του υπολογιστή στο σπίτι και αυτό κατέληξε σε εντελώς  αντίθετα αποτελέσματα, ώρες χαμένα στα netcafe και τελικά «εθισμένα».

4.       Το σχολείο … αχ αυτό το σχολείο. Το μάθημα της πληροφορικής μπήκε και στο σχολείο, όχι όμως από την πόρτα, αλλά από το παράθυρο. Έτσι τόσο οι εκπαιδευτικοί, ιδιαίτερα οι παλαιότεροι, υποχρεώθηκαν με κίνητρο μια συμβολική αμοιβή να μάθουν τη χρήση των υπολογιστών και να εξεταστούν για την «αρτιότητα» των γνώσεών τους, αλλά μέχρις εκεί. Όταν μια χώρα και ένας κρατικός μηχανισμός στα θέματα της τεχνολογίας και της πληροφορικής είναι παρασάγγες πίσω σε σχέση με τον μέσω ευρωπαίο πολίτη, πως αυτό θα γίνει ευκολότερο στον εκπαιδευτικό και τον μαθητή;
5.       Κανένας μα κανένας δεν μιλά για τις ευκολίες του διαδίκτυου στην καθημερινότητά μας. Βλέπουμε και διαβάζουμε ειδήσεις για κυκλώματα πορνό, για κομπίνες μέσω ιντερνέτ, για σχέσεις που καταλήγουν σε τραγωδίες αλλά ακούσατε ποτέ για τραπεζικές συναλλαγές από το σπίτι, ακούσατε για συναλλαγές με το κράτος ή το δήμο μέσω ιντερνέτ; Ακούσατε για πληρωμές λογαριασμών χωρίς επί πλέον χρεώσεις, ακούσατε για προβλέψεις καιρού δεκαπενθήμερες, ακούσατε για θέματα υγείας, οικονομίας, πολιτισμού, προβολής και διαφήμισης οργανισμών, μαζικών φορέων, δήμων και επιχειρήσεων, για διαλόγους και συζητήσεις πάνω στα μεγάλα εθνικά, τοπικά ή και διεθνή θέματα, για φθηνές αγορές και τόσα άλλα; Όχι βέβαια και αυτό γιατί; Γιατί κάποιοι «παραδοσιακοί» δεν θέλουν να χάσουν τους πελάτες τους και στηριζόμενοι στην απάθεια και την απραξία του κράτους και των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτου και δεύτερου βαθμού, αλλά και στην αμάθεια και τον συντηρητισμό του Έλληνα, θέλουν να μας κρατάνε στις δεκαετίες του ‘50 και του ’60, όπου και οικονομικά με μαθηματική ακρίβεια μας κατευθύνουν. Ποιος μιλάει για ταχύτερο, φθηνότερο ή δωρεάν προσβάσιμο ιντερνέτ; Λίγοι και γραφικοί …
 6.  Επίσης κανένας δε μιλά για την δωρεάν, απόλυτα άμεση και με ποικίλους τρόπους επικοινωνία, των ανθρώπων σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη μας. Και δεν μιλάμε για την επικοινωνία των κρατών, των οργανισμών, των επιχειρήσεων μόνο, αλλά και για την επικοινωνία των απλών ανθρώπων, φίλων, συγγενών, φοιτητών κ.ά. Και όλα αυτά με ένα απλό μήνυμα (email), με μια ζωντανή με ήχο και εικόνα επικοινωνία (MSN, SKYPE, GOOGLE), μέχρι τις γνωστές σε όλους μας τηλεδιασκέψεις. Αυτά και αν είναι κέρδος σε χρόνο, σε χρήμα, σε αμεσότητα στη λήψη πληροφοριών ή αποφάσεων, κ.λ.π. 
Ολόκληρο το άρθρο :
Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΦΗΒΟΥΣ
ΙΝΤΕΡΝΕΤ: Εργαλείο ή απειλή;
«Ανησυχητικές διαστάσεις τείνει να λάβει το φαινόμενο του διαδικτυακού εθισμού που παρατηρείται σε αρκετούς εφήβους τα τελευταία χρόνια. Ο εθισμός στο διαδίκτυο είναι μία σχετικά νέα μορφή εξάρτησης που απασχολεί τους ειδικούς με σκοπό την εύρεση αποτελεσματικών τρόπων αντιμετώπισης και πρόληψης του φαινομένου.
Ο κίνδυνος χτυπάει την πόρτα όλο και περισσότερων νοικοκυριών καθώς η μεγάλη οικειότητα των νέων με την τεχνολογία σε αντιδιαστολή με τον «ψηφιακό αναλφαβητισμό» των γονέων τους δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του εθισμού. Οι γονείς αδυνατούν να κατανοήσουν και να παρέμβουν στην ενασχόληση των παιδιών τους με το διαδίκτυο, τα οποία παραμένουν ανεξέλεγκτα μπροστά στην οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Η Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσοκομείο Παίδων «Π & Α Κυριακού» διεξήγαγε έρευνα με σκοπό να διαπιστωθεί το μέγεθος του προβλήματος στην χώρα μας. Τα στατιστικά στοιχεία που προέκυψαν κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά είναι.
Κατά την πανελλαδική έρευνα της ΜΕΥ:
* 2,4% των εφήβων 15-16 ετών παρουσιάζουν διαδικτυακή εξάρτηση και 19,1% οριακή χρήση που δυνητικά στο μέλλον μπορεί να οδηγήσει σε συμπεριφορές εξάρτησης.
* Το ποσοστό των εφήβων με συμπεριφορές εξάρτησης ήταν μεγαλύτερο στις επαρχιακές πόλεις σε σύγκριση με την Αττική (3,4% έναντι 1,3%).
* Δεν διαπιστώθηκε διαφοροποίηση που να σχετίζεται με το φύλο, τα δε δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν πλέον τον πρώτο σε συχνότητα λόγο που οι εξαρτημένοι έφηβοι χρησιμοποιούν το διαδίκτυο, ενώ ακολουθούν τα online παιχνίδια.
* Από το σύνολο των εφήβων, 63,7% θα δημοσιοποιούσαν προσωπικά τους δεδομένα (100% των εφήβων με εξάρτηση), ενώ
* 18,5% θα συναντούσαν κάποιον διαδικτυακό φίλο στον φυσικό κόσμο (74% των εφήβων με εξάρτηση)
* 95,2% των εφήβων με εθισμό στο διαδίκτυο προέρχονταν από έγγαμες οικογένειες.
* 44,4% των εφήβων με εθισμό έχουν συχνή πρόσβαση στο διαδίκτυο από το κινητό τηλέφωνο έναντι 15% όσων δεν κάνουν συχνή χρήση του διαδικτύου.
Σύμφωνα με την ανοιχτή γραμμή καταγγελιών για διαδικτυακούς τόπους «SafeLine» κάθε έφηβος μπορεί να αντιληφθεί εάν η επαφή του με το διαδίκτυο έχει ξεπεράσει τη λεπτή γραμμή του εθισμού όταν μεταξύ άλλων: διακατέχεται από αίσθηση ευφορίας βρισκόμενος μπροστά στον υπολογιστή, είναι ανίκανος να σταματήσει τη δραστηριότητα, αποζητά όλο και περισσότερο χρόνο στον υπολογιστή, παραμελεί οικογένεια και φίλους.
Τα συμπτώματα που παρουσιάζει ένας εθισμένος έφηβος κατά τους ειδικούς είναι τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Ο υπερβολικός χρόνος ενασχόλησης, η μονομανία, η παραμέληση των υποχρεώσεων και άλλων ασχολιών, η απότομη πτώση της σχολικής επίδοσης, η απομόνωση και η μείωση του χρόνου δραστηριοτήτων και του χρόνου που περνούν με φίλους, η επιθετικότητα, η μεταβολή της συμπεριφοράς, η αδιαφορία για πράγματα που παλιά τον/την ευχαριστούσαν, οι πονοκέφαλοι, η ξηρότητα οφθαλμών κ.ά. θα πρέπει να ανησυχήσουν τους γονείς εάν υποπέσουν στην αντίληψη τους και το καλύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν θα ήταν να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό.
Το πρόβλημα της διαδικτυακής εξάρτησης των εφήβων κάθε άλλο παρά αμελητέο μπορεί να θεωρηθεί. Ο εθισμένος έφηβος αδυνατεί τόσο να κοινωνικοποιηθεί όσο και να μορφωθεί σε φυσιολογικά πλαίσια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την αδυναμία διαμόρφωσης φυσιολογικής προσωπικότητας από κοινού με τις διάφορες επιπτώσεις στην υγεία που προκαλεί η εξάρτηση»